Bu araştırmada örgütlerin insan kaynakları uygulamalarında değişen yasal çevreye verdikleri tepkiler incelenmektedir. Bu konu ele alınırken temel olarak kaynak bağımlılığı yaklaşımı ve kurumsal kuramdan yola çıkılmış ve bu kuramsal yaklaşımlar çerçevesinde örgütlerin yeni ortaya çıkan yasal yükümlülükler karşısında, ne ölçüde kaçındıkları ne ölçüde çevresel sınırlılıklara uyum sağladıkları incelenmiştir. Araştırma sonucunda, örgütlerin genel olarak kurumsal çevreyi reddetmedikleri fakat çevresel sınırlılıklar içerisinde kendi teknik faaliyetlerini koruyacak aktif seçimler yaptıkları ortaya çıkmıştır. Bunun yanı sıra, Oliver’ın (1991) çalışmasında belirlenen tepkilerden farklı olarak örgütlerin birçok durumda fırsatçı uyum tepkisi gösterdikleri bulgusuna ulaşılmıştır.
